DESTPÊK

Bi Dilovan

DIZÊ XİZAN

Medîne de xela rabû hebû.
Mislimanekî birçî dikeve baxçeyeki, ji daran xurme(qespa) kom dike û dixwe. Lê belê ji alî xwedî baxçe têye girtin. Têye lêxistin û ji bo ku xurmeyên xwarinî kincên wî dest digrin. Dûvre jî dizzê xizan û xwedîyê baxçeya li wî xisti û kincên wî jidest girti bihevra têne ba Hz. Muhammed (esw). Dizzê xizan bo ku helwesta xwedî baxçê wî gilî dike. Hz. Muhammed balê xwe dide herduyan û guh dide herduyan wizdibe xwedî baxçe:
 
"Ew nezan bû, te ji wî re hîn bikira; wê birçî bû lazime ku te wê têr bikira."
Xwedî baxçê pêşê kincên dizzê xizan didê, dûvre jî bo li wî xist sed û heştê kîlo dan/genim ji embarê xwe de dide wî.[1]
 

BILA JI CANÊ XWE RE EZABÊ NEKE

Kalekî, di nav herdu zarokên xweyî xwe li hêştiran kiri de bimeş dare Kâbe dibîne. Sebebê wî pirs dike. Hîn dibe ku vêya adaxa(daxwaza) kalê ye. Lê belê bi zorê rê darê(diçe). Jê re xeberê dişîne.
 
"Xweda ne muhtace va kesi ye ku canê xwe ezab bike. Ji wî re bibêjin bila xwe li hêştireki ke."[3]
 
 

ZAROKÊ KURRÊ ŞEHÎD

Kurê Mislimanekî li herba Uhudê şehîd ketî, wê royê li ser êvarê ji Hz. Muhemmed (esw)'a birîndar û biêş re pirs dike:
"Bavê min li li kû dere?
"Bavê te Şehîd bû."
Kurê Şehîd dest bi girî dike.
Hz. Muhammed (esw), serî wî mist dide, dike hemêzê xwe û ji kurik/zarok pirs dike:
"Ma tu dixwazi? Ez bavê te bim Eyşe jî dêya(diya) te be."[7]
 

BERXIKEKA ŞÎR

Kurrê xwe yî Îbrahim 18 mehêyî de hemêzê de can dikşand. Pir melûl bû. Bi hêsrên çavên xwe Îbrahim dişuşt, cara dawî maç dikir û bêhn dikir.
"Ewa, berxikeka dema cicik dimêtî miri ye. Lê belê berambera teqdîra Xwedê ji dets me çi tê."[12]